۱۳۹۴ اردیبهشت ۲۸, دوشنبه

وضعیت زنان در جامعه ما
من، ای دخت دلیر قهرمان خلق میدانم
که زنجیر اسیران ستم مردانه بشکستی
وبا آهنگ رقص آتش اندر کاخ دد خویان این مامن
بپاس رنج مردم ـ اخگر افکندی
میخواهم  مقاله ام را با درود های گرم به زنانی که علیه افکار و عقاید کهنه ، سنت و روابط عقب مانده به پا خاسته و بخصوص زنان شورشگری که شجاعانه در مبارزه علیه اشغالگران و رژیم های دست نشانده در میدان های نبرد جان های خویش را از دست داده اند آغاز کنم.
ما در قرن بیست و یک زندگی می کنیم ، قرنی که امپریالستهای اشغالگر همچو گرگ وحشی  به جان خلقها و ملل ستمدیده افتاده و کشورهای شانرا به اشغال خویش در می آورند ، و تلاش دارند تا مردم ستمدیده و بخصوص زنان را به برده گان بدون مهین تبدیل نمایند. اشغال گران امپریالست و رژیم پوشالی بیش از حد بر ستم گری خویش علیه مردم زحمت کش افزوده و به ویژه زنان این جامعه را در عقب مانده ترین و ظا لماله ترین اشکال ستم اسیر نموده اند . چنانچه روزی نیست که از قتل ، شکنجه ، تهدید و ارعاب به زنان حکایت در میان نباشد ، روزی نیست که در یکی از نقاط کشور زنی به قتل نرسد.
در شرایط کنونی افغانستان لت و کوب ، تهدید و ارعاب به زنان به یک امر طبعی تبدیل گردیده است ، زیرا مسله قتل و تجاوزات به زنان آنقدر ابعاد گسترده ای بخود گرفته که انواع دیگر ستم را تحت شعاع قرار داده است.  چنین وضعیتی آرامش زنان را به هم زده آنها را در رعب ووحشت نگهداشته است. باید این وضعیت را بر هم زد واز بین برد. برای بر هم زدن این وضعیت به آگاهی ومبارزه نیاز است. بدون فرا گرفتن علم ودانش ومبارزه علیه جهل وخرافات نمی توان به این وضعیت اسفناک پایان داد. پس بر ماست که هر چه جدی تر به کسب علم ودانش پرداخته وآموخته های خویش را در عمل پیاده نماییم. دانشمندی که عمل ندارد از او هیچ کاری ساخته نیست. برای تغییر اوضاع به نفع همه ای مردم زحمتکش وبخصوص زنان ابتدا باید به دانش مسلح شد وسپس برای تغییر جامعه آنرا بکار بست.
زنان جزء پیکر جامعه بوده ونصف نفوس جامعه را تشکیل می دهند، انها می توانند مانند مردان بکار های اجتماعی ـ سیاسی و فرهنگی سهیم شوند و در این زمینه سهم ارزنده خویش را ادا نمایند.
زنان دارای خلاقیت وابتکار بوده، این جامعه مرد سالار است که این خلاقیت وابتکار را در نهاد زنان خفه نموده است. زنان باید روی پای خود به ایستند وثابت سازند که مانند مردان می توانند برای رشد وشگوفایی وتغییر اذهان وجامعه سهم به سزایی را ادا نما یند.
در جامعه ما زنان نه تنها می توانند در تمامی شئون زندگی اجتماعی سهم ارزنده ای ایفا نمایند بلکه در زمینه های نظامی نیز دارای خلاقیت وابتکاراند. هر گاه به گذشته تاریخی کشور نظری بیندازیم به خوبی دیده می شود که زنان در جبهات جنگ علیه استعمار گران انگلیس بهترین همکار مردان بوده اند. حتی در جنگ میوند زمانیکه ارتش افغانستان به شکست مواجه می شود این ملالی دختر قهرمان افغانستان بود که گام به جلوگذاشت و شکست را به پیروزی بدل نمود. تاریخ افغانستان مانند ملالی، ناهید،میرمن ببو، اسپینه ادی هزاران زن دلیر وقهرمان به یادگار گذاشته، متاسفانه که تاریخ مرد سالار جامعه همه فداکاری های زنان را بنام امیران ختم نموده است.
باید این تاریخ را تغییر داد ویاد خاطره زنان قهرمان را زنده نگهداشت. باید زنان تاریخ جامعه را رقم زنند ومانند ملالی ها وناهید ها برای بیرون راندن اشغالگران وسر نگونی رژیم دست نشانده دوشادوش مردان مبارز وانقلابی به مبارزه بر خیزند. آزادی زنان فقط در گیرو این مبارزه وایجاد جامعه دموکراتیک نوین است.

پیش به سوی مقاومت همه جانبه ملی مردمی وانقلابی برای بیرون راندن اشغالگران وسرنگونی رژیم دست نشانده. 
نقش وسهم زنان در انقلاب
شكي نيست كه زنان ومردان دوبازوي يك پيكره واحد اجتماعي اند كه بدون يكي ازاينها بخش ديگر اين پيكره ناقص وناتوان بوده  وازعهده امورات زندگي اجتماعي بيرون شده نميتواند اما زنان در جامعه بشري از دير باز يعني از قرنها باين طرف ، از سرآغاز عصر بردگي تا امروز شديد ترين و وحشيانه ترين فشار هاي اجتماعي وانواع مظالم وستم طبقاتي را متحمل گرديده اند. چنانچه زماني بعنوان كنيز در خدمت اربابان قدرت ودرحرمسراها نگهداري وفقط اسباب سرگرمي ولذايذ جنسي زورمندان وقدرتمندان بوده ودربازار ها مانند متاع واشياء بفروش رسانيده مي شدند. اما بعد از قيام هاي ضد برده داري در اروپا  وشكل گيري جنبش هاي ضد برده داري ودرنهايت گذار تاريخي از مرحله برده داري به فيوداليزم ، زنان همانند مردان درچنبره مناسبات فيودالي گيرمانده ويكجا با زمين مانند شوهران شان  به اربابان ومالكان اراضي تعلق پيدا كردند كه وجود سرف ها درروسيه تزاري نمونه بارز اين نوع وابستگي به حساب مي آيد.
اما انقلابات رهايي بخش در بعضی از كشورها، پرهاي شكسته اين بال پرواز را دركبوترآزادي ، توانمند ساخت وبه نجات رسانيد كه متاسفانه ديري نپائيد وبه شكست مواجه شد .امروزه زنان همانند مردان درزير شلاق زندگي تحميلي ستم ملی امپریالیستی و ستم طبقاتي زجر وتعدي مي بينند ، ازآنها مانند عروسك در تبليغات كالا ها وتوليدات سرمايه داري استفاده ميگردد و ستم مرد سالاري را به وحشیانه ترین شکل بدوش مي كشند، اما تاهنوز نميدانند كه ريشه اين همه ظلم وتعدي دركجا نهفته است. آنها فكرمي كنند كه اين ستم از طرف مرد ها بالاي شان تحميل ميگردد. اما به اين نتيجه نرسيده اند كه علت ديگر وبزرگتري در پشت قضيه قرار دارد كه مرد ها را به این ستم وا ميدارد وازآنها خشونت تبارزميكند وآن سیستم و نظام طبقاتي جامعه است.
زنان مي توانند مانند مردان درتمام عرصه هاي زندگي شامل كارزار سياسي گردند ودربعضي از موارد حتي از مردها جلوتر روند . زنان آگاه ودانشمند ما كه ضمير شان با روشني انديشه هاي نوين منور است ، بيشتر ازمردان ميتوانند قشر وسيع زنان ناآگاه وبي خبر از واقعيت هاي موجود اجتماعي را، با تبليغ وتنوير به اگاهي لازم سياسي برسانند واز حقوق حقه شان كه مستلزم نجات جامعه است ، آگاه نمايند .
زنان آگاه ودانشمند ما ميتوانند بهترين مادران نمونه در تمام عرصه هاي اجتماعي باشند وبا اعتقاد و ایمان راسخ برای بیرون راندن اشغالگران وسرنگونی رژیم پوشالی به مبارزه برخیزند. چنین زنانی دقیقا که اولاد های جامعه را نیزسمت وسوی انقلابی داده وبا تربيه سالم وضعیت اجتماعی را زينت می بخشند ، ودرنهايت با بسیج همگانی، زنان همگام با مردان  در تدارك براي برپايي يك انقلاب مردمي ، غرض اعاده حقوق همه استثمار شده ها ، ستم كشيده ها ، رنجبران وكارگران دوشادوش مردان می توانند به اشغال کشور پایان داده ورژیم پوشالی را از مسند قدرت به زیر کشیده وجامعه دوکراتیک نوین را ایجاد نمایند وبعد از آن با تلاش فراوان به سمت جامعه ای ایکه دیگر از آن نشانی از ستم نباشد به پیش روند.
زنان ستمدیده باید به خوبی درک کنند تا زمانیکه به این وضعیت اسفناک پایان ندهند، این ستم پا برجا خواهد بود. برای تغییر این وضعیت باید به یک مقاومت ملی مردمی وانقلابی همه جانبه دست زد. از طریق چنین مقاومتی تحت رهبری پیشآهنگ طبقه کارگر می توان که  زنجير اسارت طبقاتي وستم ملی امپریالیستی را برانداخت وتمام زحتکشان به شمول زنان را از این وضعیت نجات داد. به امید چنین روزی.


مسئول این همه جنایات کیست؟

اگر دیروز لت وکوب وارعاب زنان به یک امر عادی تبدیل گردیده بود، اما امروز تجاوزات جنسی گروهی و غیر گروهی، مثله نمودن وقتل زنان در افغانستان اشغال شده به یک امر عادی وروز مره تبدیل گردیده است. روزی نیست که مثله نمودن، تجاوزات گروهی وغیر گروهی وقتل زنان سرخط رسانه ها نباشد.
جامعه ایکه اشغال گردیده واز لحاظ سیاسی ـ اجتماعی واقتصادی در فساد غوطه ورباشد، از لحاظ فرهنگی نیز فاسد می گردد. افغانستان اشغال شده امروز یکی از فاسدترین کشور ها در جهان می باشد و به همین ملحوظ از لحاظ فساد در صدرقرار دارد.
فقر،بد بختی،بیکاری،نا امنی وبمباران کورقوس صعودی خود را می پیماید وروزبروزوضعیت ز ند گی  توده های زحمتکش بدتر شده می رود وبد تر از همه اینکه تجاوزات گروهی وغیر گروهی وقتل زنان بطور وحشیانه بر زنان تحمیل می گردد. مسببین اصلی چنین قضایایی اصلا محاکمه نمی شوند، زیرا پشت این جنایات رژیم پوشالی ایستاده است. مسبب اصلی این همه جنایات اشغالگران امپریالیست و مز دورانس میهن فروش شان می باشند.
دوروز قبل یک دختر جوان به شکل فجیعی در ناحیه نهم شهر هرات به قتل می رسد. گزارشات حاکی از آن است که:
 یک باب حویلی واقع اول کوچه دیوانچه مربوطه ناحیه نهم شاروالی هرات هفت ماه قبل به اجاره یک کورس بنام "پیام مادر" از طریق بنگاه معاملات آن محل داده می شود. آمر کورس بنام محمد عالم همراه یک دختر بنام فریبا بنت عبدالمعروف که از جمله متعلمین وی بوده است به بهانه اینکه با تو ازدواج می کنم ارتباط برقرار میکند. این روابط بطور استمراری دوسه ماه ادامه دارد. دخترازبچه (آمرش) تقاضای ازدواج مینماید، آمر کورس به دختر وعده می دهد که مادرش را به خواستگاری روان می کند زمانیکه مادر بچه به خواستگاری دختر میرود، فامیل بچه، فامیل دختر( چون فامیل غریب است) را نمی پسندند وبا از دواج پسربا دختر مخالفت می نمایند بچه هم به اساس دید مادر وفامیلش حاضر به ازدواج نمی شود. دختر از بچه تقاضای مجدد میکند که باید این ازدواج صورت گیرد و برای" آمرش" میگوید که اگربا وی ازدواج نکند از وی شکایت میکند. محمد عالم نام تصمیم میگیرد تا خود را از این درد سر نجات دهد وکار دختر جوان را یک سره نماید. دریک روز تعطیلی دختر را به کورس دعوت میکند وبه داخل کورس اورا خفه وبه چاه داخل کورس می اندازد، بعد از آن یک موتر ریگ همراه سمنت در داخل چاه روی جسد دختر می ریزد. بعد ازاین واقعه کورس را تخلیه میکنند و کورسش را به محل قلبچه فعال می سازد. حویلی متذکره توسط بنگاه معاملات مجددا به کرایه داده میشود ومستاجرجدید نسبت نبود آب ازبنگاه تقاضای فسخ قرارداد را میکند. بنگاه معاملات وعده می دهد که چاه آب خانه را فعال کند. فردای آن روز که چاه کن را می آورد چاه کن داخل چاه می شود می بیند که داخل چاه پراز سمنت است فکر می کند که این سمنت ها از بابت مزایک کاری صحن حویلی داخل چاه ریخته است. یک مقدار که داخل چاه کار می کند به جسد بر میخورد از چاه بیرون می شود و به مستاجرخانه ودفتر بنگاه معاملات قضیه را تعریف می کند، قضیه از طریق بنگاه معاملات به دولت اطلاع داده می شود. نماینده څارنوالی وپولیس به محل واقعه می رسند واز چاه کن می خواهند که کارش را ادامه دهد.
طبق اظهارات مردم محل وقتیکه چاه کن کارش را شروع می کند همراه تکه های سمنت توته های لباس زنانه از چاه بیرون می آ ید، آنوقت مردم محل همراه مامورین دولت مطمئن می شوند که جسد زن است، فورا به جستجوی مسئول کورس بر می آیند با پرس وپال قبل از بیرون آوردن جسد محل جدید کورس را شناسائی می نمایند. زمانیکه جسد تکه پاره دختراز چاه بیرون می شود، پدر دختر که به محل واقعه رسیده جسد دخترش را می بیند جریان را به هیات باز گو می نماید واز آمر کورس شاکی میشود. طبق شکایت پدر دختر بالفعل آمر کورس دستگیر می شود وبعد از تحقیق به جنایتش اعتراف می نماید دوسیه اش از طرف پولیس و څارنوالی تکمیل می گردد. فعلا پدر دختر منتظر حکم دادگاه است.
با جرات می توان گفت که اگر قاتل یک شخص پول دار ویا وسیله دار باشد قضیه قتل فریبامانند هزاران دوسیه دیگر بایگانی خواهد شد و این قضیه بدون سر وصدا به خاموشی خواهد گرائید.
از اول سال جاری تاکنون یعنی در ظرف شانزده روز این سومین زنی است که در ولایت هرات به قتل رسیده است یعنی تقریبا در سه روز یک قتل. در این محاسبه خود سوزی، سوختاندن زنان وتجاوزات جنسی محاسبه نگردیده است. اگر این حادثات را هم در ولایت هرات به محاسبه بگریم دقیقا که این آمار دو حادثه در روز می رسد. حال این آمار را در در تمام ولایات افغانستان بصورت تقریبی محاسبه می کنیم.
آمار خود سوزی، سوختاندن، تجاوزات گروهی وغیرگروهی وقتل زنان د رولایات هرات، کابل ومزار از دیگر ولایات بالاتر است، بدین اساس محاسبه این جنایات را در تمام ولایات نمیتوان تطبیق نًمود. حال اگر این محاسبات را در دوروز یک واقعه در هر ولایت محاسبه کنیم، به هر دوروز 34 واقعه یعنی در هر روز17 واقعه جنایات هولناک علیه زنان در سر تاسر افغانستان اتفاق می افتد. این آمار واقعا تکان دهنده است.
زنان افغانستان باید این نکته را درک کنند که رهائی از این وضعیت اسفناک ممکن نخواهد بود، مگر با مقاومت همه جانبه ملی مردمی وانقلابی. ایجاد چنین مقاومتی از طریق بسیج همگانی زنان و پیوند خوردن شان با مردان انقلابی امکان پذیر است. بیرون راندن قهری اشغالگران وسرنگونی رژیم دست نشانده وایجاد جامعه نوین از طریق چنین مقاومتی تحت رهبری پیش آهنگ طبقات محروم جامعه میسر خواهد بود. این جامعه نوین است که هرچه سریعتر به سوی محو کلیه امتیازات طبقاتی حرکت می نماید، در چنین صورتی است که نه تنها زنان بلکه مردان نیز از ستم نجات می یابند. 
به پیش به سوی مقاومت ملی مردمی وانقلابی.
مرگ بر اشغالگران ورژیم دست نشانده.
18 حمل 1394 خورشیدی

۱۳۹۴ اردیبهشت ۱۲, شنبه

روز اول می روزجهانی روز همبستگی کارگران مبارک باد!

روز اول می روز جهانی کارگر باردگر فرا رسید.  روز اول می درحالی فرا رسید که رژیم پوشالی توافقنامه ننگین امنیتی را با امپریالیزم امریکا امضاء نموده وافغانستان را برای مدت طولانی به اشغالگران امریکایی فروخت.
 از نظردسته هشت مارچ زنان افغانستان امضای ننگین توافقنامه امنیتی جزمیهن فروشی چیز دیگری نمی تواند باشد. دسته هشت مارچ زنان افغانستان نه تنها این پیمان ننگین را به شدت تقبیح می نماید بلکه با صراحت اعلام می دارد که این توافقنامه امنیتی در ضدیت با منافع مردمان ستمدیده این کشور قرار داشته  واز این لحاظ در نزد توده های ستمدیده افغانستان هیچگونه مشروعیت وقانونیت نداشته وندارد.
تقریبا چارده سال از اشغال افغانستان وعمر رژیم دست نشانده می گذرد. دوران این چارده سال به خوبی نشان داده است که وضعیت زندگی توده های ستمدیده اعم از زن ومرد روز بروز وخیم تر گردیده است. صف بیکاران طویل تر گردیده است. گرچه 20 فیصد از فارغان صنوف دوازدهم به پوهنتون ها راه می یابند اما بعد از دوران فراغت فاقد اشتغال اند. اکثریت مطلق این محصلین به صفوف کارگران پرتاب می شوند وصف کارگران بیکار را طویلتر می سازند.
ستم جنسی وتجاوزات گروهی وغیر گروهی، قتل و سوزاندن زنان بردیگر مصائب افزوده گردیده، این وضعیت خشم ونفرت توده های ستمدیده وبخصوص زنان را نسبت به اشغالگران ورژیم دست نشانده بیش از حد شدت بخشیده آنها علیه سیاست های ضد انسانی وضد توده ای اشغالگران ورژیم پوشالی  به مقاومت برمی خیزند.
دسته هشت مارچ زنان افغانستان قویا به این باور است که برای از بین بردن تمام این مصیبت ها و تامین استقلال سیاسی افغانستان باید نیروهای اشغالگر بدون قید وشرط وهر چه سریعتر از افغانستان خارج شوند. این امر ممکن نیست مگر اینکه توده ها به مقاومت ملی مردمی وانقلابی همه جانبه روی آورند. پیروزی مقاوومت ملی مردمی و انقلابی منوط به رهبری یپیشآهنگ انقلابی طبقه کارگر وایجاد جبهه متحد ملی از تمامی زحمتکشان ونیروهای ملی وانقلابی است. اگر این ابزار وجود نداشته باشد بیرون راندن نیروهای اشغالگر وسرنگونی رژیم پوشالی امکان پذیر نیست ومقاومت توده ها به شکست می انجامد. باز هم نیروهای ارتجاعی در پیوند تنگاتنک با امپریالیزم بر سر نوشت توده ها مسلط می گردند وزنجیرهای سیاسی، اقتصادی بصورت محکمتر بر دست وپای شان می پیچد. جنگ مقاومت علیه سوسیال امپریالیزم روس بخوبی بیانگر این مدعا است.
پس به پیش به سوی مقاومت ملی مردمی وانقلابی تحت رهبری پیشآهنک انقلابی
مرگ بر اشغالگران
مرگ بر رژیم دست نشانده
دسته هشت مارچ زنان افغانستان
اول می 2015 مطابق به 11 ثور 1394 خورشیدی


۱۳۹۴ فروردین ۱۶, یکشنبه

           مسئول قتل فرخنده اشغالگران امپریالیست و رژیم پوشالی است

بعد از فروپاشی رژیم مزدور نجیب وایجاد دولت جهادی ها خانه جنگی های خانمانسوز ارتجاعی میان دو جناح رژِیم جهادی ها به سردمداری مسعود و ربانی از یکسو و گلبدین از سوی دیگر در گرفت. سرانجام آی اس آی پاکستان به حمایت امپریالیست های امریکایی و انگلیسی طالبان را وارد این کارزار نمود. طالبان بنا به ناخوشنودی مردم از رژیم ارتجاعی جهادی ها و حمایت قوی خارجی توانست بر اریکۀ قدرت سیاسی افغانستان تکیه زند.
در زمان امارت اسلامی افغانستان زنان به شدید ترین وجه مورد ستم قرار گرفتند، دروازه های مکاتب به روی شان بسته شد، از رفتن به حمام محروم گردیدند، بدون چادر برقع و محرم شرعی نمی توانستند حتی از خانه بیرون آیند. اگر زنی بدون چادر برقع و یا محرم شرعی در بازار دیده می شد با شلاق طالبان روبرو می گردید و حتی اگر همراه محرم شرعی بود و چادر برقع هم داشت، اما پایش معلوم می گردید باید ضربات شلاق طالبان را در پاهایش احساس می نمود.
امارت اسلامی طالبان با حمایت آی اس آی پاکستان و زیر نظر امریکا کار می نمود وتامین کنندۀ منافع امریکا در منطقه بود، به این دلیل بود که امپریالیزم امریکا در مقابل جنایات طالبان و پایمال نمودن حقوق زنان لب به سخن نگشود و از کنار آن به سادگی گذشت. در حقیقت امر تمام اعمال جنایتکارانۀ طالبان در زمان امارت اسلامی مورد تائید امپریالیزم امریکا قرار داشت.
اما زمانی که منافع امپریالیزم امریکا تقاضا نمود که درافغانستان حضور نظامی مستقیم داشته باشد، دست نشاندگانش را مورد خشم ونفرت قرار داد وبا تهاجمات وتجاوزات همه جانبه افغانستان را اشغال نمود. در این زمان جهادی های شکست خورده وملیشه های بدنام به عنوان لشکر پیادۀ اشغالگران عمل نمودند. امپریالیست های امریکایی بعد از دوماه بمباران و راکت باران وکشتار ده ها هزار از مردم بیگناه وآواره شدن صدها هزار نفر، افغانستان را به اشغال خود در آوردند.
یکی از حیله گری های امپریالیست های اشغالگر برای تجاوز به افغانستان شعار کاذبانۀ آزادی زنان از قید اسارت طالبان بود. گرچه با اشغال افغانستان زنان توانستند از خانه های شان بیرون شوند، به تحصیل و کار در خارج از خانه بپردازند، اما وضعیت شان در مجموع بد تر از زمان امارت اسلامی طالبان گردید. گر چه در زمان طالبان زنان بیش از حد مورد ستم قرار داشتند، اما با وجود این همه ستم و فشار، تجاوزات گسترده واختطاف زنان و دختران به این حد وجود نداشت وهیچگاه سراغ نداریم که در آن زمان دختران سه ساله مورد تجاوز قرار گرفته باشند. امروز در افغانستان اشغال شده، زنان ودختران با آنکه می توانند تحصیل نمایند واز خانه بیرون شوند هیچ مصئونیت ندارند. مسئول تمام این جنایات رژیم پوشالی واشغالگران امپریالیست اند، زیرا جنایتکارانی که چنین عملی را مرتکب می شوند یا از جملۀ اراکین بلند پایۀ دولت اند مانند کبیر رنجبر،... و یا اراکین بلند پایه دولتی پشت سر ایشان قرار دارند. روزی نیست که در اطراف واکناف کشور زنی چه بصورت گروهی ویا غیر گروهی مورد تجاوز قرار نگیرد و یا از طرف پدر، برادر و یا شوهر به قتل نرسد ویا مثله نگردد.  وبدتر از همه که امروز زنان با توطئه و در ملاء عام توسط خیل زن ستیزان وحشی نیز به فجیع ترین شکل آن به قتل می رسند.
فرخنده دختر بیست وهفت ساله که از دارالعلوم عربی فارغ التحصیل گردیده وحافظ قرآن نیز بود و خانواده اش نیز یک خانوادۀ مذهبی است، بناحق توسط ملای تعویذ نویس و مجاور زیارت شاه دو شمشیره متهم می شود که قرآن را آتش زده است. ابتدا مردم نظاره گر اند، اما کسی بنام شرف بغلانی برای اینکه مردم را تحریک نماید تا دختر را مورد حمله قرار دهند با فریاد با حضور مردم و پولیس به دختر حمله میکند واو را مورد لت وکوب قرار می دهد. جای اینکه مردم و پولیس دختر را از چنگال او نجات دهند وچون وچرای قضیه را از دختر پرسان نمایند، همچو حیوان وحشی به دختر حمله می نمایند و با مشت ولگد و چوب او را زیر ضربت قرار می دهند و حتی او را چند مرتبه از بام به پائین می اندازند. در این میان پولیس مزدور نظارگر اوضاع است وهیچ حرکتی انجام نمی دهد. دختر را چنان می کوبند که گوشت واستخوانش یکی می شود. شرف بغلانی وملای تعویذ نویس به این کار بسنده نمی کنند از روی نعش دختر مظلوم موتر کورولا را چند مرتبه عبور می دهند وبعد مرده اش را که کاملاً برهنه گردیده است آتش می زنند تا آثاری از وی بجا نماند.
این است معنی واقعی آزادی زنان در زیر بال و پر اشغالگران ورژیم منحوس دست نشاندۀ شان. اگر تا کنون زنان در خانه مورد شکنجه وعذاب وحتی قتل قرار می گرفتند، امروز در ملاء عام و بصورت گروهی مورد شکنجه وقتل قرار می گیرند.
ایاز نیازی خطیب مسجد جامع وزیر اکبر خان، خانم حسن زاده معین وزارت اطلاعات و کلتور و زلمی زابلی سناتور... از عمل شنیع ملای تعویذ نویس که هم قماش شان می باشد به دفاع بر می خیزند و عمل جنایتکارانۀ گروه وحشی را مورد تائید قرار می دهند، در حالیکه آنها به خوبی می دانند که هیچ سندی دال برسوختاندن قرآن وجود نداشته و به دست هم نیامده است. در چنین حالتی ایاز نیازی خطیب مسجد جامع وزیر اکبر خان به رژیم پوشالی اخطار می دهد که دنبال تعقیب و پیگرد عاملان قضیه نگردد، در غیر این صورت «مردم قیام خواهند کرد»؟!! زهی بی شرمی و سفاهت.
موضعگری خطیب مسجد جامع وزیر اکبر خان، معین وزارت اطلاعات کلتور و زلمی زابلی به این معنی است که ملایان هر کاری را که می کنند آزاد اند وهیچ کس حق آن را ندارد که مقابل شان به ایستد. موضعگری خطیب اجیر و بقیه مزدوران و میهن فروشان اخطار جدی به زنان کشور است که باید مطیع و فرمانبردار باشند و هر کاری که علیه شان صورت می گیرد صدای شانرا نکشند در غیر این صورت وضع شان بهتر از فرخنده نخواهد بود. زنان باید این اخطار را جدی بگیرند وعلیه اشغالگران، رژیم دست نشانده وملاهای میهن فروش واجیر به مبارزۀ جدی و بی امان برخیزند.
طوریکه شواهد می رساند دختر قرآن را نسوختانده واین یک توطئه بوده است. حال گیریم که این کار از وی سر زده باشد. آیا جزایش چنین است که خطیب مسجد جامع وزیر اکبر خان و بقیه میهن فروشان این قدر سفت وسخت پشت جنایتکاران ایستاده اند؟ شاید جناب خطیب وبقیه مزدوران پاسخ شان این باشد که جزای کسی که قرآن را بسوزاند این است. حال این سوال مطرح می شود، زمانیکه اشغالگران امریکایی در میدان هوایی بگرام چندین جلد قرآن را سوختاندند چرا علیه امریکایی ها موضع نگرفتند ومردم را دعوت به قیام ننمودند؟ در این جا یک چیز به خوبی مشخص می شود که این عده ملایان و میهن فروشان به شمول سیاف دین را در بدل پول به اشغالگران امپریالیست فروخته اند، و دین را فقط وسیله ای برای سرکوب مردم زحمتکش قرار داده اند تا ازاین طریق بهتر بتوانند به باداران اشغالگر شان خدمت نمایند. این وضعیت اسفناک این مسئله را بخوبی بیان می کند که بکار بردن کلمه" آزادی زنان" از طرف اشغالگران و رژیم دست نشانده چیزی جز فریب زنان نیست و در حقیقت امر به معنی بردگی زنان است نه چیز دیگر.
 در چنین حالتی باید قتل فرخنده به مقاومت ملی مردمی وانقلابی علیه اشغالگران امپریالیست ورژیم دست نشانده که مسبب این همه بد بختی اند مبدل می شد، اما متاسفانه با ضعف نیروهای انقلابی این کار صورت نگرفت و میدان مبارزه را نیروهای لیبرال درون رژیم پوشالی در اختیار گرفتند و این مبارزه را به مبارزه بین لیبرال ها و بنیادگرایان درون رژیم دست نشانده تبدیل نمودند.
بنیادگرایان درون رژیم پوشالی در این مبارزه عقب نشینی نموده و حالت دفاعی به خود گرفتند، تا آنجائیکه حرف های شان را پس گرفتند ومعین وزارت اطلاعات کلتور در فیس بوکش از موضعی که گرفته بود اظهار ندامت نمود و اظهار کرد که عجولانه تصمیم گرفته است. مگر این آقا زادگان کودک دبستانی اند و نمی دانند که چه می کنند؟ قضاوت را به خوانندگان می گذاریم.  
دستۀ هشت مارچ زنان افغانستان عمل جنایتکارانۀ قتل فرخنده را شدیدا تقبیح می نماید و از زنان ستمدیده افغانستان می خواهد که فریب نیروهای وابسته به رژیم پوشالی، جامعه مدنی و دیگر نهاد های ارتجاعی را نخورند، زیرا در طول 14 سالی که از اشغال کشور گذشته وعده ووعیدهای بیشماری برای زنان و توده های زحتکش داده شده، اما هیچکدام شان عملی نگردیده است.
زنان افغانستان هیچ راهی برای رهایی از این وضعیت اسفناک ندارند جز مبارزه برای بیرون راندن نیروهای اشغالگر وسرنگونی رژیم دست نشانده، زیرا مسبب این همه بدبختی ها اشغالگران امپریالیست ورژیم دست نشاندۀ شان و سیستم مردسالار جامعه می باشد. بدون بیرون راندن اشغالگران وسرنگونی رژیم دست نشانده ومحو کامل سیستم مرد سالار جامعه امکان دست یافتن به آزادی امکان پذیر نیست. این کار فقط از طریق مقاومت همه جانبۀ ملی مردمی و انقلابی امکان پذیر است.
پس به پیش به سوی مقاومت همه جانبه ملی مردمی وانقلابی.
مرگ بر اشغالگران
مرگ بررژیم دست نشانده
و مرگ بر سیستم مردسالار
دسته هشت مارچ زنان افغانستان
6 حمل 1394


آزادی یا اسارت

"آزادی" یا " اسارت" واژه های تازه ای نیستند. آنچه تازه است کار برد این واژه ها می باشد. در افغانستان اشغال شده، امروز واژۀ " آزادی زنان"از مفهوم واقعی اش تهی گشته و اصالت خویش را از دست داده است. در جامعۀ ما امروز " آزادی زنان" را به این معنی ترجمه می کنند: آزادی یعنی بیرون شدن از خانه، حق رای دادن و حق انتخاب شدن. به این معنی که زنان باید دیگر سنت های مزخرف جامعه را بپذیرند و به آن تمکین نمایند. یا بعبارت دیگر زنان باید خانه داری را خوب بلد باشند، در مقابل شوهر تمکین نمایند و از تمام دساتیرش اطاعت کنند. این است معنی حقیقی آن "آزادی" ای که اشغالگران به زنان اعطا نموده اند. این ها همه آگاهانه و مغرضانه به خاطر به انقیاد کشانیدن زنان مطرح می شود. طرح این مطالب به کالا شدن زن بیش از پیش کمک می کند.
امروز رسانه های امپریالیستی و ارتجاعی چنان با رنگ و روغن از آزادی زنان سخن می گویند و چنان با صدای رسا از آزادی و استقلالیت زن سخن می رانند که زن یقین می کند که آزاد است. اما استعمال امروزی کلمۀ " آزادی زنان" که از طرف اشغالگران و رژیم پوشالی مطرح می شود یک تقلب باطنی را در خود نهفته دارد. داد و فریاد هایی که امروز در مورد " آزادی زنان" در افغانستان به راه افتاده قصۀ طبل توخالی را به یاد می آورد.
اشغالگران امپریالیست می خواهند که با بکارگیری کلمۀ "آزادی زنان"، اشغالگری خود را توجیه نمایند. آنها اصلاً اعتقادی به آزادی زنان ندارند.  چنانچه در زمان امارت اسلامی طالبان امپریالیزم امریکا چشمش را به روی وحشت امارت اسلامی بسته بود و ستم بر زنان و پایمالی حقوق شان و اخراج زنان شاغل از سمت های دولتی و غیر دولتی و همچنین اجرای"قوانین جزای شرعی" را با سکوت مهر تائید می زد. تائید و حمایت امپریالیزم امریکا از رژیم طالبان در مخالفت با اتحاد شمال که تحت حمایت مسکو قرار داشت، بود. نیروهای مربوط به اتحاد شمال در آن زمان تجهیزات نظامی شان را از مسکو دریافت می نمودند و تا الحال تمایلات روسی دارند.
در آن زمان امپریالیزم امریکا فکر می کرد که از طریق طالبان می تواند جمهوری های پیشین"شوروی" را در محاصره گرفته و تحت کنترول قرار دهد و از این طریق مانع به توافق رسیدن این جمهوری ها با چین و ایران در مورد سرمایه گذاری های خط لوله نفت و گاز و یا دیگر قرار دادها گردد و این قرار دادها از طریق شرکت یونیکال بدست آید تا از این طریق هم رقبایش را کنترول نماید و هم سودهای کلانی به جیب زند.
« یک دیپلمات امریکایی گفت: «طالبان احتمالا مثل سعودی ها تحول خواهند یافت» او شرح داد که افغانستان بدل به مستعمرۀ نفتی امریکا می شود، سود های کلانی برای غرب وجود دارد، اما مردم سالاری در آن وجود نخواهد داشت. زنان بطور قانونی شکنجه خواهند شد. او گفت:«با این قضیه می توان کنار آمد» مهر تائید واشنگتن بر رژیم طالبان به جای اتحاد شمال بخشی از "بازی بزرگ" و رقابت فزاینده میان مجتمع های روسی و امریکایی برای کنترول ذخایر نفت و گاز و مسیر های خط لوله از قزاقستان و ترکمنستان بود. در اوایل سال 1997، کار گزاران طالبان در دفتر یونیکال در تگزاس جلسه داشتند.» ( میشل شوسودوفسکی ـ جنگ و جهانی سازی واقعیت های پشت پرده 11 سپتامبر ـ صفحات 112 و 113 )
امپریالیست ها بطور کلی با بنیادگرایان مخالف نیستند، بلکه هر زمانی که ممکن بوده از آنها در جهت تامین منافع شان سود برده اند. آنها از طریق بنیاد گرایان مانع رشد جنبش های انقلابی، سکولاریستی و ناسیونالیستی می گردند. در هر جایی که بنیادگرایی رشد نموده نهادهای انقلابی، سکولار و ملی را بر انداخته و نهادهای بنیادگرا را جایگزین آن ساخته است. به همین سبب امپریالیزم معمولاً از بنیادگرایان پشتیبانی می نماید. افغانستان، عراق، لیبیا، سوریه... نمونۀ بارز این مدعا است. در واقع به همین خاطر است که هم اکنون اکثریت بنیاد گرایان خادم و خدمتگذار امپریالیست های امریکایی و متحدین شان هستند.
کسانی که امروز به معنی واقعی کلمه معتقد به آزادی زن هستند، علم مبارزه را علیه اشغالگران و رژیم پوشالی بر دوش کشیده و آنرا به جلو سوق می دهند. آنها خواستار آزادی نظریات نوین در کنار نظریات کهنه و فرتوت راجع به زنان نیستند، بلکه خواهان آنند که اولی را جایگزین دومی نمایند.
شعار "آزادی زنان" که امروز اشغالگران و رژیم پوشالی سر می دهند معنی واقعی آن بردگی زن است. زیرا این شعار تا کنون نتوانسته کوچکترین گره ای از مشکل اساسی زنان را باز نماید، بلکه آنها را بیشتر از پیش در معرض خطر قرار داده است.
 روزی نیست که در اطراف و اکناف کشور زنی مورد تجاوز قرار نگیرد و یا از طرف پدر، برادر و یا شوهر به قتل نرسد و یا مثله نگردد. بدتر از همه این است که امروز زنان به فجیع ترین شکل یعنی بصورت گروهی نیز به قتل می رسند. این وضعیت اسفناک بخوبی بیان کنندۀ این مدعا است که هدف اساسی اشغالگران و رژیم دست نشانده از بکار بردن کلمه" آزادی زنان" در حقیقت امر به بردگی کشاندن زنان است نه چیز دیگر. 
آزادی به معنی واقعی آن عبارت از تساوی حقوق زن و مرد در تمام عرصه های زندگی اقتصادی، سیاسی و فرهنگی است. زنان جامعۀ ما نه تنها از حقوق اقتصادی برخوردار نیستند، بلکه حقوق سیاسی و فرهنگی نیز از آنان سلب گردیده است. حتی حضور زنان در ساحۀ سیاسی و فرهنگی هم کاملاً کمرنگ است. آزادی زمانی معنی حقیقی و واقعی خود را می یابد که دیگر از انواع و اشکال ستم نشانی باقی نماند.
برای اینکه زنان افغانستان به آزادی برسند باید خود را دریابند و خود را بسازند. این ساختن و یافتن نه توسط تصویر کهنه دیروز میسر است و نه هم توسط نقابی که امروز اشغالگران و رژیم پوشالی بر چهره های قدیمی شان زده اند امکان پذیر می باشد، بلکه زنان امروز احتیاج به آگاهی سیاسی دارند. از این طریق است که چهرۀ اصلی، آگاه و مستقل خویش را می توانند درک نموده و دریابند.
سوال این جا است که کدام زن می تواند گام به جلو گذاشته و به دفاع از حقوق خویش بر خیزد؟ زن سنتی اسیر در بند اوهام و خرافات و یا زن متجدد عروسک نما که خود در انقیاد اشغالگران و میهن فروشان در آمده است؟ هیچکدام! زیرا زنی که فقط کارش کنیزی خانگی باشد و فقط نقش ماشین چوچه کشی را بازی نماید و آنچنان دربند اوهام و خرافات سیستم مرد سالار گیر افتاده باشد که طفل مریضش را با تعویذ و شویست "مداوا" کند هیچگاه نمی تواند گامی به جلو بگذارد، بلکه خودش بیشتر از همه نیاز به آگاهی سیاسی دارد. اما زمانی که این آگاهی را کسب نماید می تواند نقش عظیمی در پیشبرد مبارزات انقلابی ایفا نماید.
زنان تحصیل کردۀ جامعۀ ما به دو دسته تقسیم می شوند. یک دسته که کاملاً معدود اند و خود را متجدد می دانند عروسکهایی در دست اشغالگران و رژیم پوشالی بیش نیستند. این ها کسانی اند که از ریاست تا وکالت و وزارت رسیده اند. این دسته از زنان نه مسئولیتی در قبال دیگر زنان دارند و نه هم هدف رسیدن زنان به آزادی را دنبال می کنند. این ها فقط یک هدف را دنبال می کنند، خدمت به اشغالگران و رژیم پوشالی. این زنان وظیفۀ خود را به هر قیمتی که باشد برای اشغالگران انجام می دهند. این دسته از زنان با همجنسان خود بدتر از مردان شوونیست رفتار می کنند. این دسته از زنان نیز نمی توانند از مدافعین حقوق زنان باشند، بلکه آنها در صف دشمنان عمده ایستاده اند که باید همراه با اخراج قهری اشغالگران از کشور و سرنگونی رژیم پوشالی از قدرت به زیر کشیده شوند.
دستۀ دوم زنان تحصیل کرده، زنانی اند که با گوشت و پوست خود ستم را لمس می کنند و از اشغال بیزار اند. یک عده از این زنان در کار سیاسی از خود بی تفاوتی نشان می دهند. این عده زنان اکثریت زنان تحصیل کردۀ جامعۀ مارا تشکیل می دهند. این دسته زنان نیز نیازمند به آگاهی سیاسی اند. با بالابردن آگاهی سیاسی شان می توان آنها را در کار های سیاسی ضد اشغال فعال ساخت. باید این نکته را به خاطر داشته باشیم که اگر ما نتوانیم این زنان را به حرکت در بیاوریم اشغالگران و رژیم پوشالی در شوراندن آنها علیه ما موفق خواهند شدند. بنابرین توده های زن که تا کنون ساکت مانده اند باید به حرکت واداشته شوند.
تعدادی از زنان تحصیل کرده گام به جلو گذاشته و برای دفاع از حقوق زنان به مبارزه علیه اشغالگران و رژیم پوشالی و سیستم مرد سالار حاکم بر خاسته اند. این دسته از زنان از جان خود مایه می گزارند و سخت در تلاش اند تا سطح آگاهی سیاسی سایر زنان را بالا برند و بسیج شان نمایند و متحداً علیه اشغالگران و رژیم پوشالی مبازه نموده و این مبارزه را تا بیرون راندن اشغالگران و سرنگونی رژیم پوشالی ادامه دهند.

زنان آگاه، مبارز و انقلابی کاملاً در مقابل زنان تسلیم شده به اشغالگران و رژیم پوشالی قرار دارند. آنان آگاه به ستمی که بر زنان اعمال می شود و با درک رسالت تاریخی شان به مبارزۀ جدی و اصولی خویش برای بیرون راندن قهری نیروهای اشغالگر امپریالیست و سرنگونی رژیم دست نشانده و پیروزی انقلاب دموکراتیک نوین ادامه می دهند تا جامعه در مسیر محو کلیه اشکال استثمار و ستم، منجمله ستم بر زنان، قرار بگیرد.