۱۳۹۵ اردیبهشت ۲۶, یکشنبه

افزایش خشونت علیه زنان
مرسل نبرد
درشرایط واوضاع کنونی که افغانستان در چنگال اشغالگران امپریالیست واشغالگران داعشی قرار دارد ورژیم دست نشانده اشغالگران امپریالیست بر حاکمیت دست نشاندگی تکیه زده است،  فقر، بیکاری وخشونت علیه زنان روزبه روز افزایش می یابد. از زمان آغازحکومت به اصطلاح وحدت ملی که توسط وزیرخارجه ایالات متحده امریکا( جان کری) ساخته شد خشونت بالای زنان روز به روز افزایش یافته و قوس صعودی خود را پیموده و می پیماید. البته حکومتی که توسط اشغالگران ساخته شود، بهتر از این نمی شود و نمیتوانیم توقع بیشتری از آن داشته باشیم.
گر چه اشغالگران و رژیم دست نشانده شان مدعی اند که به زنان حق و حقوق شانرا داده و آنها را از قیودات طالبان رها نموده اند. برای اینکه چهره عوام فریبانه ای خود را بپوشانند، چند زن میهن فروش را به چوکی های بلند دولتی بالا کشیده اند، به این ترتیب خواستند و می خواهند تا از یکطرف ذهنیت توده های ستمدیده امریکا را مغشوش نمایند و بتوانند با این عوام فریبی رو پوشی بر جنایات خود بگذارند و از سوی دیگر زنان افغانستان که 52 در صد جامعه ما را تشکیل می دهند بفریبند، و توسط زنان تسلیم شده وتسلیم طلب آنهاد را سمت وسویی تسلیم طلبی بدهند. زنان مبارز و انقلابی به خوبی درک نموده اند که حقوق شان چیزی نیست که اشغالگران و رژیم دست نشانده به ایشان اهدا نمایند، بلکه این حق از طریق مبارزات جدی و پیگیر خود زنان بدست می آید. ما زنان اعتقاد داریم که همبستگی و مبارزات پیگپر ما است که می تواند زنجیر های اسارت و بردگی را پاره کند.
 قتل فرخنده، شلاق زدن زنان در ولسوالی جاغوری ولایت غزنی، سنگسار نمودن زنان در ولایت غور، قتل نادیا انجمن توسط شوهرش، تیزاب پاشیدن روی عزرا توسط شوهرش بقتل رساندن شکریه تبسم و هزاران قتل، اختطاف ها و تجاوزات جنسیتی دیگر نمونه بارزی است که  چهره حقیقی اشغالگران و رژیم دست نشانده را بنمایش می گذارد.
 قتل فرخنده در ملع عام و رو در روی پولیس رژیم دست نشانده و قتل شکریه تبسم دختر خورد سال توسط نیروهای اشغالگر داعشی دو نمونه بارزی است که هم اشغالگران امپریالیست و هم اشغالگران داعشی در مورد زنان  دارای افکار زن ستیزانه اند و زن را بعنوان جنس درجه دوم و فرمانبردار مردان تلقی می نمایند. گر چه دیدگاه اشغالگران داعشی در مورد زنان برده دارانه و غلیظ تر از اشغالگران امپریالیست است، اما هر دو دیدگاه زن ستیزانه است.
 افغانستان از جمله کشورهای در جهان است که بالاترین آمار خشونت علیه زنان را دارا می باشد. حتی زنانیکه در دفاتر دولتی کار می کنند از خشونت رهایی ندارند. طبق اظهارات مقامات دولتی و آمار رسمی رژیم دست نشانده از 10 زنی که در ادارات دولتی کار می کنند 4 زن مورد خشونت قرار می گیرد، یعنی طبق این آمار 40 فیصد زنان در ادارات دولتی مورد خشونت قرار دارند. در حالیکه ارقام خیلی بالاتر از این ها است.
این خشونت در ادارات دولتی تنها از طرف جهادی ها بالای زنان صورت نمی گیرد، بلکه غیر جهادی هایکه در ادرات دولتی کار می کنند آغشته به این خشونت می باشند. هر دو نیروی میهن فروش( جهادی و غیر جهادی) آغشته به افکار کهنه فیودالی اند و زنان را جنس درجه دوم به حساب می آورند.   
حتی اشغالگران و رژیم دست نشانده شان از همان ابتدا جار وجنجال براه انداختند که برای زنانیکه بی سر پرست و بیجا اند مکان های " امنی " ایجاد نموده اند، اما امروز بخوبی دیده می شود این مکان های به اصطلاح امن که مربوط به وزارت امور زنان می شود و تقریبا در تمامی ولایات کشور بوجود آمده است، نه مکان های مصئون وامن بلکه مکانهای استفاده جویانه جنسیتی برای مقامات بلند پایه دولت دست نشانده است. زن و دختری که یک مرتبه به این مکان های به اصطلاح امن داخل گردد آینده اش کاملا خراب و برباد می گردد. کسانیکه در این مکان های رفته اند صد بار راضی به شکنجه های که در خانه پدر و یا شوهر اند می باشند.
بریدن بینی و گوش زنی در ولایت بغلان، اختتاف دختری درولایت کندز و فروختن آن به 300000 افغانی که همین چند ماه پیش اتفاق افتاد و استفاده جنسی ازدختران و زنان اخبار روزانه مردم افغانستان شده است. اما دولت پوشالی دربرابرتمام این ظلم های سکوت اختیارنموده وهیچ اقدامی برای دستگیری این افراد نمی نماید این است حقوق که رژیم پوشالی واشغالگران به زنان داده اند. با تجلیل نماشی ازروز زن ودادن هدیه های بی ارزش به زنان وبرگزاری سیمینارها ی پولی وانجمن های بی معنا نمیتواند حق وحقوق زنان را دوباره بازگرداند.
تاکی این همه ظلم بالای زنان ادامه خواهد داشت، تاکی سرخط خبرهای روزانه اینها خواهد بود، تاکی میتوانیم با چنین مظالم اجتماعی بسازیم؟
 تا زمانیکه به مبارزه برنخیزیم این ظلم ها ادامه خواهد داشت. زنان باید بدانند که مبارزه برای رهایی جز لاینفک مبارزه با اشغالگران است. بدون مبارزه وبیرون راندن قهری اشغالران وسر نگونی رژیم دست نشانده نمی توان از این مصیبت ها رهایی یافت.
مبارزه با اشغالگران امپریالیست واشغالگران داعشی و رژیم پوشالی بعنوان دشمن عمده کشور  و مردمان کشور باید سر لوحه مبارزات زنان افغانستان قرار داشته باشد.
این بدان معنی نیست که مبارزات علیه ستم جنسیتی را ماکول به بیرون راندن اشغالگران و سر نگونی دولت دست نشانده نمود، بلکه به این معنی است که در هر چیز باید که مسایل را عمده و غیر عمده نمود و با هر دو نباید بر خورد یکسان داشته باشیم.
" دسته هشت مارچ زنان افغانستان" از تمامی زنان ستمدیده می خواهد که برای مبارزه علیه اشغالگران و رژیم دست نشانده و بیرون رفت از این مصیبت ها به "دسته هشت مارچ زنان افغانستان" به پیوندند.
پیروز باد مبارزات بر حق زنان در سراسر جهان

۱۳۹۴ اسفند ۲۷, پنجشنبه

گزارش شماره اول
گزارش تجلیل از روز جهانی زن در شهر ....
دستۀ هشت مارچ زنان، روز جهانی زن را به تاریخ 6 مارچ در یکی از تالارهای حومۀ شهر....تجلیل نمود. محفل تجلیلیه ساعت 4 بعد از ظهر شروع شد و تا ساعت 7 شام دوام نمود. تقریباً 250 نفر در محفل شرکت نموده بودند که 95% آن ها را زنان و دختران تشکیل می دادند.
گردانندگی محفل را دوتن از دختران جوان برعهده داشتند. آن ها در ابتدای محفل پس از خوشامد گویی به تمامی شرکت کنندگان محفل، روز جهانی زن را به آن ها و تمامی زنان ستمدیدۀ جهان تبریک گفتند و اعلامیۀ دستۀ هشت مارچ زنان به مناسبت فرارسیدن روز جهانی زن را قرائت کردند. یک زن و یک دختر جوان مقالاتی به زبان دری قرائت کردند. یک دختر نوجوان و یک پسر نوجوان اشعاری به لهجۀ هزارگی دکلمه کردند. دو دختر جوان اشعاری به زبان دری دکلمه کردند. دو دختر جوان مقالاتی به زبان اردو قرائت کردند و همچنان اشعاری به زبان اردو دکلمه نمودند. یک زن میان سال سخنرانی ای به زبان دری ایراد نمود. پس از آن یکی از گردانندگان محفل، سخنرانی اختتامیه ای به زبان دری ایراد نمود. در پایان محفل یکی از هنرمندان محل، به سرودن دو ترانه در وصف مادر و یک ترانۀ میهنی به زبان دری پرداخت.
جو مبارزاتی حاکم بر محفل، جو مبارزاتی علیه اشغالگران امپریالیست و رژیم دست نشانده به عنوان دشمن عمده بود. در اعلامیۀ دستۀ هشت مارچ زنان، که در ابتدای محفل قرائت گردید، رابطه و پیوند میان وظیفۀ عمدۀ مبارزاتی علیه اشغالگران و رژیم و شوونیزم مردسالار تشریح گردید. همچنان در سخنرانی های ایراد شده، مقالات قرائت شده و اشعار دکلمه شده در مجموع روی این دو وظیفۀ مبارزاتی مرتبط باهم تأکید صورت گرفت. در یکی از سخنرانی ها بصورت مختصر روی چگونگی شکلگیری دستۀ هشت مارچ زنان در هشتم مارچ 1998 (1376) در مبارزه علیه زن ستیزی طالبان و سیاست ستمگرانۀ شدید آن ها علیه ملیت های تحت ستم روشنی انداخته شد و سپس روی سیر تکامل مبارزاتی دسته پس از اشغال افغانستان توسط اشغالگران امریکایی و متحدین آن ها و شکل گیری حاکمیت پوشالی رژیم دست نشانده مکث گردید. در ختم محفل چندین تن از زنان شرکت کننده در محفل ضمن اظهار خرسندی از فعالیت مجدد دستۀ هشت مارچ زنان در شهر ... برای همکاری با دسته اظهار آمادگی نمودند.
واحد "دستۀ هشت مارچ زنان" در شهر ....

8 مارچ 2016 (18 حوت 1394)
گزارش شماره دوم:
گزارشی از محفل تجلیل روز هشت مارچ در ولایت...
 یک بار دیگر روز هشتم مارچ روز جهانی زن فرا رسید."دسته هشت مارچ زنان افغانستان" از 18 سال به این سو از این روز تجلیل بعمل آورده است و به این طریق یاد و خاطره زنان مبارز و قهرمان کارگر نساجی نیویورک امریکا و سایر زنان مبارزی که در سراسر دنیا قربانی دهشت و وحشت رژیم های ارتجاعی گردیده اند گرامی داشته و عمل جنایت پیشگان را تقبیح نموده است.
گر چه از این روز رژیم دست نشانده هم تجلیل بعمل آورده است، اما تجلیل رژیم دست نشانده از این روز فقط یک تجلیل نمایشی و فرمایشی است تا از یک طرف با تقدیم تحایف و بورسیه های تحصیلی برای بعضی از زنان و دختران، تعداد زیادی از زنان و دختران تحصیل کرده و در حال تحصیل را به دام خود گرفتار ‌سازد و به ورطۀ تسلیمی و تسلیم‌طلبی ملی اندازد، و از سوی دیگر به زنان طوری وانمود سازد که اشغالگران امپریالیست حامی این روز اند، در واقع رژیم پوشالی با تجلیل از این روز می خواهد تا ازین طریق یک قشر کوچک از زنان و دختران خریده شده را به دور رژیم دست نشانده گردهم آورد و از طریق آن‌ها تبلیغات تسلیم طلبانه و وطنفروشانه به نفع اشغال‌گران و رژیم پوشالی را پیش ببرد.
امروز پنجشبه 20 حوت 1394 خورشیدی مطابق به 10 مارچ 2016 میلادی باز هم "دسته هشت مارچ زنان افغانستان" در یکی از تالارهای ولایت... این روز را تجلیل نمود. محفل به ساعت 2:45 بعد از ظهر شروع و تا ساعت 5 عصر دوام نمود. در حالیکه باران به شدت می بارید حدودا 200 نفر که اکثریت شانرا زنان تشکیل می داد در محفل شرکت نموده بودند.
 زمانیکه وارد تالار گردیدم در مقابل زینه ورودی تالار شعار "روز جهانی زن بر تمام زنان جهان مبارکباد" نصب گردیده بود و به درب ورودی تالار این شعار "ما زنان نظاره گر جهان نیستیم، جهان باید به دست ما بچرخد" توجه هر شرکت کننده را بخود جلب می نمود. دیوارهای سالون تالار با شعارهای انقلابی مزین گردیده بود، و سرودهای نرم و انقلابی برای مهمان محفل احساس تازه ای می بخشید.
گرداننده محفل یک دختر پر شور انقلابی بود، بعد از خیر مقدم گویی  مهمانان سخنانش را چنین آغازنمود:
« ما این روز را بخاطر قهرمانی های زنان کارگر شهر نیویورک و زنان مبارز و قهرمان سراسر جهان که علیه بیداد گران زمان و اشغالگران رزمیدند و جان شان را فدا ساختند و هم چنین زنانی افغانستانی که در زیر چتر اشغالگران به شدیدترین وجه مورد ستم قرار گرفتند، خود را سوزاندند، سوزانده شدند و یا به اشکال گوناگون به قتل رسیدند، تجلیل می نماییم و یاد و خاطره همه شان را گرامی میداریم.
ما این روز را به این خاطر تجلیل می نماییم تا یادآوری نماییم که از تجارب مثبت و منفی و  فداکاری و قهرمانی این زنان که به پیش رفتند و تسلیم نشدند آموخته و سرمشق گرفته و ادامه دهنده راه شان می باشیم. 
ما این روز را به این خاطر تجلیل می نماییم تا یادآوری کنیم که زنان مبارز و قهرمان به ما درس ایثار و فداکاری آموختند تا در مبارزه علیه امپریالیست های اشغالگر و رژیم دست نشانده و هم چنین علیه اشغالگران داعشی و تمام نیروهای قرون وسطایی به ایستیم و از قربانی  نهراسیم و با قبول تمام سختی ها و مصائب مبارزات مان را با جدیت هرچه بیشتر به پیش بریم. ما این روز را به این خاطر تجلیل می کنیم تا یاد جانباختگان روز هشتم مارچ و تمامی زنان قهرمان جهان را گرامی بداریم.»  
به همین ترتیب گرداننده محفل از تمامی زنان مبارز خواست که برای مبارزه علیه اشغالگران امپریالیست، رژیم دست نشانده، اشغالگران داعشی و تمامی نیروهای عقب مانده قرون وسطایی به "دسته هشت مارچ زنان افغانستان" به پیوندند.
این دختر جوان انتخابات پارلمانی و شوراهای ولایتی سال آینده رژیم دست نشانده را یک مضحکه خواند و از تمامی مردم زحمتکش افغانستان خواست که فریب اشغالگران و مزدوران شان را نخورند و به پای صندوق های رای نروند و آنرا قاطعانه تحریم نمایند.
بعدا یکی از زنان مبارز "دسته هشت مارچ زنان افغانستان" بیانیه "دسته هشت مارچ زنان افغانستان" را بخوانش گرفت. بیانیه به شدت علیه اشغالگران امپریالیست، رژیم دست نشانده و اشغالگران داعشی موضع داشت. بیانیه خاطر نشان ساخته بود که تضاد با اشغالگران امپریالیست به رهبری امپریالیزم امریکا، رژیم دست نشانده و اشغالگران داعشی تضاد عمده کنونی را تشکیل می دهد و مبارزه زنان علیه شئونیزم مرد سالارانه در چنین شرایطی باید در تابعیت از تضاد عمده به پیش برده شود:
« ما امروز هشت مارچ روز جهانی زن را تجلیل می‌نماییم تا ‌بار دیگر اعلام نماییم که مبارزۀ زنان افغانستان علیه شوونیزم مردسالارانه در شرایط فعلی باید در خدمتِ مبارزه و مقاومت ملی مردمی و انقلابی مردمان کشور علیه اشغال‌گران و رژیم دست‌نشاندۀ شان قرار داشته باشد و در تابعیت از آن مبارزه و مقاومت پیش برود.
چرا باید چنین باشد؟ زیرا تضاد عمدۀ کنونی جامعۀ افغانستان تضاد ملی مردمان کشور علیه اشغال‌گران و دست‌نشاندگان شان است، همین‌ها دشمن عمدۀ فعلی مردمان ما هستند و مسئولیت مبارزاتی عمدۀ فعلی مبارزه و مقاومت علیه همین دشمن عمده است.
اما این گفته‌ها هرگز به این معنا نیست که مبارزۀ زنان افغانستان علیه شوونیزم مردسالار هیچ اهمیتی ندارد و ما می‌توانیم این مبارزه را بخاطر مصالح مقاومت علیه اشغال‌گران و رژیم پوشالی کاملاً نادیده بگیریم. در واقع نادیده گرفتن کامل مبارزۀ زنان علیه شوونیزم مردسالار یکی از بدترین نوعِ تسلیم‌طلبی ملی در برابر اشغال‌گران و رژیم دست‌نشانده و یکی از بدترین نوع تسلیم طلبی طبقاتی در برابر مقاومت ارتجاعی و قسمی طالبان است.»
بیانیه بخوبی توضیح نموده بود که مقاومت طالبان به این خاطر یک مقاومت قسمی و ارتجاعی است که علاوه براینکه یک مقاومت مردمی و انقلابی نیست، بلکه یک مقاومت ملی فرا گیر نیز نمی باشد، زیرا به شدت دارای دیدگاه شئونیستی غلیظ فیودالی است، و نمی تواند در بر گیرنده مبارزه زنان یعنی 52 درصد جمعیت کنونی افغانستان باشد. بناء مبارزه علیه شئونیزم مردسالارانۀ فیودال کمپرادوری طالبان انصراف ناپذیر است. بیانیه خاطر نشان نمود که جدا باید در نظر گرفت که این مبارزۀ برحق و عادلانه هم از لحاظ نظری و هم از لحاظ عملی مهمتر و مقدم تر از مبارزه و مقاومت علیه اشغا‌گران و رژیم پوشالی نیست و حتی نباید آن دو را با هم برابر دانست. این مبارزه را باید در تابعیت از تضاد عمده در نظر گرفت و به پیش برد و هیچگاه نباید آنرا موکول به بعد از بیرون راندن اشغالگران نمود. به همین ترتیب بیانیه دیدگاه شئونیزم مرد سالارانه اشغالگران داعشی را نه فیودالی بلکه برده دارانه توصیف نمود:
« نیروهایی که آشکارا پرچم سیاه داعش را بلند کرده اند اشغال‌گران ارتجاعی خارجی باالفعلی هستند که بینش و کنش ستمگرانۀ شان در قبال زنان حتی فیودال کمپرادوری نیست، بلکه برده‌دارانه است. گرچه این نیروها در افغانستان، نسبت به اشغال‌گران امپریالیست، مجموعاً اشغال‌گران کوچک‌تری هستند، اما بینش و کنش برده‌دارانۀ آنان در قبال زنان، نه تنها در افغانستان بلکه در تمامی کشورهایی که فعالیت دارند، بدترین و بیرحمانه ترین ستمگری جنسیتی موجود در جهان محسوب می‌گردد. بدین سبب جنبش مبارزاتی زنان افغانستانً، ضمن پیشبرد مبارزه و مقاومت علیه اشغال‌گران امپریالیست و رژیم پوشالی، نباید از هیچ اقدام مبارزاتی علیه آن‌ها فروگذار کند و هرچه از دستش بر می آید باید علیه آن‌ها انجام دهد.»
بیانیه به زنان هوشدار داد تا متوجه تطمیع مالی وغیر مالی اشغالگران امپریالیست در هر شکل و شمایلش بخصوص انجوسازی مسئله زنان باشند و علیه آن بطور جدی مبارزه نمایند:
« دقیقاً باید توجه داشته باشیم که در رابطه با مسئلۀ زنان، تسلیم‌طلبی ملی در قبال اشغال‌گران و رژیم دست‌نشانده، روکش‌های بسیار فریب‌کارانه ای بخود می‌گیرد. این تسلیم طلبی‌ملی ظاهراً شکل بسیار جدی مبارزاتی ضد شوونیزم مردسالارانه، بخصوص شوونیزم مردسالارانۀ فیودال‌کمپرادوری طالبان، را بخود می‌گیرد، اما محرک اساسی آن تطمیع مالی و غیرمالی امپریالیستی بر محور منافع شخصی، ثروت‌اندوزی و شهرت‌طلبی شخصی است. ایجاد صدها انجوی زنانه، تجلیل‌های نمایشی از روز جهانی زن، موقعیت‌دهی‌ها در مقامات عالی رژیم پوشالی (ولسی جرگه، مشرانو جرگه، لویه جرگه‌ها، شوراهای ولایتی، وزارت‌ها و سایر چوکی‌های بالای اداری، کمسیون‌ها به شمول کمسیون به اصطلاح حقوق بشر و ....)، بورسیه‌های تحصیلی خارجی، چهره‌سازی‌های دروغین از طریق علم‌کردن در رسانه‌ها و تبلیغات وسیع رسانه‌یی، فراهم‌سازی تسهیلات تجارتی و غیره، آن اشکال متنوع تطمیع مالی و غیر مالی توسط اشغال‌گران امپریالیست و رژیم دست‌نشانده است که بخصوص زنان و دختران تحصیل‌یافته و در حال تحصیل را به دام خود گرفتار می‌سازد و به ورطۀ تسلیمی و تسلیم‌طلبی ملی می‌اندازد. در واقع آن‌ها ازین طریق قادر شده اند که یک قشر کوچک از زنان و دختران خریده شده به دور رژیم دست نشانده را گردهم آورند و از طریق آن‌ها تبلیغات تسلیم طلبانه و وطنفروشانه به نفع اشغال‌گران و رژیم پوشالی را پیش ببرند.
این دام‌شانی‌ها را اشغال‌گران و پوشالیان آگاهانه روی‌دست می‌گیرند و نقشه‌مندانه پیش می‌برند. آن‌ها حتی حاضر اند قیمت آن را از لحاظ سیاسی نیز بپردازند. اشخاص و گروه‌های به اصطلاح انقلابی که گویا بخاطر بدست آوردن این قیمت قابل پرداخت از سوی اشغال‌گران امپریالیست‌ و پوشالیان حاضرند به دام‌های مذکور گرفتار آیند، پراگماتیست‌های تسلیم‌‌شده و تسلیم طلب ملی ای هستند که حاضرند 80% به اشغال‌گران و رژیم نفع برسانند تا گویا 20% دیگر را خود کسب کنند. این‌ها نیز در واقع اسیر منافع حقیر پولی و غیرپولی شخصی و گروهی شان هستند و پاسخ‌دهی به نیازها و ضرورت‌های مبارزاتی زنان را روکش این منفعت‌طلبی‌های شان می‌سازند.  
اکیداً باید خاطرنشان ساخت که مبارزۀ اصولی و قاطع علیه انجویی‌سازی مسئلۀ زنان که توسط اشغال‎‌گران و رژِیم دست‌نشانده وسیعاً شایع گردیده است، بخش مهمی از مبارزه و مقاومت علیه اشغال‌گران و رژیم پوشالی، منجمله مبارزه و مقاومت علیه شوونیزم مردسالارانۀ امپریالیستی، فیودالی و بورژواکمپرادوری آن‌ها است.»
یک دختر جوان به نمایندگی از زنان یکی از ولسوالی های دور افتاده این ولایت مقاله ای را به خوانش گرفت، متن مقاله بیانگر دردها و رنج زنان این ولسوالی بود. او محفل هشت مارچ را قوت قلبی برای زنان ستمدیده و بخصوص زنان ولسوالی... خواند. منشاء ستم بر زن را طبقات و نظام مردسالارانه طبقاتی دانست و بیان نمود که این ستم پیوند مستحکمی با ستم امپریالیستی دارد. بیان نمود که ما باید مبارزه علیه ستم جنسیتی را در پیوند علیه اشغالگران و رژیم دست نشانده شان به پیش بریم. همین ترتیب خاطر نشان ساخت که شعار آزادی زنان توسط اشغالگران یک شعار دروغین وفریبنده ای بیش نیست:
« پانزده سال است که تحت بهانه " آزادی زنان از قید اسارت طالبان" و شعار دروغین "دموکراسی" استقلال کشوری بنام افغانستان به تاراج رفت و رژیمی دست نشانده بر مسند قدرت تکیه زد. اشغالگران نه تنها زیربنای اقتصادی کشورمان را نابود کرده اند بلکه در تمام ابعاد اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی دار و ندار مردم ما را به طرف نابودی سوق داده اند. هرچه از دوام اشغالگری گذشت این جلوه های ستم و ستمگری تجاوزکارانه اشغالگران متبارز گردید و امروز کمتر کسی است که دیگر فریب شعار دروغین متجاوزین غارتگر را بخورد. هر روزی که از دوام اشغالگری متجاوزین سپری میگردد، زنان که نیم جمعیت کشورمان را تشکیل میدهند چهره خشم آگین تری بخود می گیرند، زیرا بخوبی میدانند که اشغالگران و رژیم دست نشانده شان نه می خواهند و نه می توانند حامی محرومان و بخصوص زنان ستمدیده این دیار باشند.»
یک تن دیگر از زنان به نمایندگی از زنان یکی دیگر از ولسوالی ها، قطعه شعری را تحت عنوان" مادر" دکلمه نمود. قبل از دکلمه شعرش سخنانش را چنین آغاز نمود:
« باعرض سلام خدمت مهمان عزیز و حاضرین محترم در تالار! من به نمایندگی از زنان زحمتکش ولسوالی ... ولایت ... خدمت شما رسیدم تا صدای برحق زنان ولسوالی ... را ازین طریق به شما و از طریق شما به گوش جهانیان برسانم.»
به ترتیب یک مقاله توسط یک خانم و دو مقاله توسط دو دختر جوان به خوانش گرفته شد. جو مبارزاتی حاکم بر محفل جو مبارزاتی علیه اشغالگران امپریالیست، رژیم دست نشانده و اشغالگران داعشی به عنوان دشمن عمده بود. یک پارچه آهنگ انقلابی توسط یک دختر جوان و یک پارچه آهنگ انقلابی توسط یک پسر جوان در وسط محفل اجراء گردید و یک سرود انقلابی مشترک توسط هردو تن در ختم محفل به اجراء گذاشته شد.
قطعنامه« دسته هشت مارچ زنان افغانستان» توسط یکی از دختران جوان به خوانش گرفته شد. قطعنامه به صراحت، تجلیل نمایشی رژیم دست نشانده را یک عوام فریبی مضحکه دانست و چنین بیان نمود:
«رژیم دست نشانده در زیر پر و بال اشغالگران در طی سالهای گذشته و هم چنین امسال از این روز تجلیل بعمل آورده و می آورد. رژیم دست نشانده می خواهد طوری وانمود سازد که اشغالگران و رژیم پوشالی خواهان آزادی زنان است. در حالیکه زن ستیزی رژیم دست نشانده در واقع با توافق و هم نوایی اشغالگران امپریالیست صورت می گیرد. ادعائی که زنان افغانستان بعد از سر نگونی رژیم طالبان توسط اشغالگران و شکلدهی یک رژیم دست نشانده به آزادی رسیده اند، یک ادعای دروغ و میان تهی است. محرومیت عمیق و وسیع زنان، یکی از نتایج اجتناب ناپذیر این وضعیت است. 
از یک سو اشغالگران امپریالیست و رژیم دست نشانده شان سعی می ورزند مسئله زنان را با تجلیل از هشت مارچ  مربوط و منوط به خود شان محسوب نمایند، و از سوی دیگر طالبان می خواهند تا از یک موضع ارتجاعی به شدت زن ستیزانه بطور کل مسئله زنان را مربوط به اشغالگران امریکایی و متحدین شان وانمود سازند، و آنرا طرح تحمیلی اشغالگران بیان و به زن ستیزی شان مشروعیت بخشند. هر دو موضع کاملا ارتجاعی و زن ستیزانه است. "دسته هشت مارچ زنان افغانستان" با هر دو موضع مذکور جداً مخالف است و هر دو موضعگیری را به شدت محکوم و رد می نماید.
"دسته هشت مارچ زنان افغانستان" معتقد است که مبارزه علیه ستم جنسیتی بخشی از مبارزه علیه کل نظام دست نشانده حاکم بر جامعه است و باید مبارزه علیه ستم جنسیتی در راستای کلیت مبارزه علیه اشغالگران و رژیم پوشالی به پیش برده شود.»
در ضمن در قطعنامه، انتخابات مضحکه پارلمانی و شوراهای ولایتی سال آینده رژیم دست نشانده تحریم گردیده و از تمامی توده های ستمدیده و بخصوص زنان ستمدیده خواسته شده تا فریب این عوام فریبی را نخورند و به پای صندوق های رای نروند و هم چنین در مورد مصالحه دولت دست نشانده و طالبان چنین موضع داشت:
« اگر طالبان بنا به دستور پاکستان به پروسه مذاکرات با رژیم دست نشانده به پیوندد، قویا احتمال می رود که دیر یا زود از مقاومت علیه اشغالگران و رژیم پوشالی دست بکشند و در نهایت به بخشی از رژیم دست نشانده تبدیل گردند. در چنین صورتی مسلم است که طالبان به بخشی از دشمن عمده کشور و مردمان کشور، منجمله زنان کشور، مبدل خواهند شد، اما این بار نباید ممکن گردد که زنان افغانستان مثل دوره امارت اسلامی طالبان مورد سر کوبگری های قرون وسطایی قرار بگیرند.
ما اعلام می کنیم که اگر طالبان با پذیرش قرار داد امنیتی رژیم پوشالی با اشغالگران و در نتیجه با دست کشیدن از مقاومت علیه اشغالگران، به بخشی از این رژیم تبدیل گردند و رژیم بخواهد یکبار دیگر دسته های قرون وسطایی سر کوبگر زنان را فعال سازد، باید لشکری از ملالی ها و ناهیدها را در مقابل خود به بیند.»
محفل به ساعت 5 بعد از ظهر خاتمه یافت و شرکت کنندگان با روحیه عالی از دست اندر کاران محفل تشکر نموده و تعدادی از آنها اعلان همکاری با "دسته هشت مارچ زنان افغانستان" را نمودند و محفل را قوت قلبی برای خود و مبارزه پیش روی خواندند و سالون را با خوشحالی ترک نمودند.

واحد "دستۀ هشت مارچ زنان" در شهر .... ولایت ....
10 مارچ 2016 (20 حوت 1394)


گزارش شماره سوم
گزارش تجلیل از روز جهانی زن در شهر ...
هشتم مارچ، روز جهانی زن در شهر .... توسط منصوبین " دسته هشت مارچ زنان افغانستان" به تاریخ جمعه 21 حوت 1394 مصادف با 11 مارچ 2016، در یک هوای بارانی و در حالیکه باران به شدت می  بارید، تجلیل گردید.
محفل تجلیلیه ساعت 10 صبح آغاز گردید. درین محفل به تعداد 40 تن از دختران و پسران جوان شرکت نموده بودند. گرچه منصوبین "دسته" تعداد زیادی از زنان و دختران را درین محفل دعوت نمودند، ولی به علت بارندگی شدید، تعداد اشتراک کنندگان محفل تا سرحد 40 تن کاهش یافت.
گردانندگی محفل را یک تن از دختران جوان برعهده داشت که پس از عرض تبریکی روز جهانی زن و قرائت افتتاحیه در محفل، یک تن دیگر از منصوبین دسته اعلامیه "دسته هشت مارچ زنان افغانستان بمناسبت هشتم مارچ سال 2016 " را به سمع حاضرین رساند.
در مجموع سه مقاله پیرامون هشتم مارچ توسط برگزارکنندگان محفل قرائت گردید که با تشویق حاضرین همراه بود؛ یک پارچه سرود در وسط محفل اجراء گردید که شور ذائدالوصفی را به محفل ایجاد نمود. همچنان در لابلای برنامه به ترتیب پس از قرائت مقالات، اشعار انقلابی توسط سه تن از برگزار کنندگان محفل دکلمه گردید که با روحیه عالی مورد استقبال حاضرین قرار گرفت و در ختم محفل دختران خوردسال به نمایش رزمی کاراته پرداختند که جو حاکم بر محفل حالت پرشور تری به خود اختیار نمود.
از ابتدای محفل تا ختم برنامه، جو مبارزاتی حاکم، جو مبارزه علیه اشغالگران امپریالیست و خائین ملی دست نشانده شان را دربرداشت که اشغالگران امپریالیست و رژیم دست نشانده کنونی را بعنوان دشمن عمده و مبارزه و مقاومت ملی مردمی وانقلابی علیه آنها و شوونیزم مردسالار حاکم بر آن را به عنوان وظیفه عمده تشریح میکرد.
در مجموع، کل جو حاکم بر محفل، روی این دو وظیفه عمده مبارزاتی مرتبط با هم تاکید صورت گرفت. محفل ساعت 11 و نیم قبل از ظهر با شور و اشتیاق فراوان و با تشویق حاضرین به کار خود خاتمه داد.
واحد "دستۀ هشت مارچ زنان" در شهر .... ولایت ...

11 مارچ 2016 (21 حوت 1394)

۱۳۹۴ اسفند ۲۳, یکشنبه


گزارش شماره چهارم
گزارش تجلیل از روز جهانی زن در ولایت ....
"دستۀ هشت مارچ زنان افغانستان"، روز جهانی زن را به تاریخ جمعه 11  مارچ در ولایت ... و در یک هوای کاملا بارانی تجلیل نمود. محفل ساعت ۳  بعد از ظهر در حالیکه باران به شدت می بارید شروع شد و تا ساعت ۵ عصر دوام نمود.
تعدادی از زنان و دختران و جوانان در محفل شرکت نموده بودند که نصف اشتراک کنندگان را زنان و دختران تشکیل می دادند.
محفل توسط یک تن از منصوبین "دسته هشت مارچ" آغاز گردید و پس از خوش آمد گوئی به حاضرین در محفل، روز جهانی زن را به زنان ستمدیده جهان خصوصا به زنان افغانستان تبریک گفت و سپس از خانم (ح) تقاضا نمود تا بیانیه "دسته هشت مارچ زنان افغانستان" به مناسبت هشتم مارچ 2016 را به سمع حاضرین برساند.
خانم (ح) بیانیه دسته هشت مارچ زنان را بخوانش گرفت که مواضع "دسته هشت مارچ زنان افغانستان" در آن به خوبی انعکاس یافته بود. درین بیانیه به خوبی تذکر رفته است که تضاد فعلی خلق ستمدیده کشور و مردمان کشور علیه اشغالگران سفاک و خون آشام و رژیم دست نشانده کنونی شان و همچنان اشغالگران مرتجع داعشی، تضاد عمده کنونی را تشکیل میدهد.
خانم (ح) با قرائت بیانیه بخوبی خاطر نشان نمود که در افغانستان کنونی که یک کشور مستعمره – نیمه فئودال است، مبارزه زنان علیه شوونیزم مردسالارانه حاکم باید در تابعیت از تضاد عمده به پیش برده شود.
درین محفل رفیق جاوید شعری را دکلمه نمود که با تشویق حاضرین همراه شد؛ اطلاعیه " دسته هشت مارچ زنان" نیز توسط یک تن از دختران منصوب به دسته به سمع حاضرین رسید.   
محفل با قرائت قطعنامه " دسته هشت مارچ زنان افغانستان" توسط یک تن از دختران منصوب به دسته، با روحیه خوب و عالی و با تعهد راسخ تر میان زنان و مردان اشتراک کننده به کار خود پایان داد.
واحد "دستۀ هشت مارچ زنان افغانستان" در ولایت ....

11 مارچ 2016 ( 21 حوت 1394) 

۱۳۹۴ اسفند ۱, شنبه


به‌مناسبت تجلیل از هشت مارچ روز جهانی زن در سال 1394 (2016)

ما امروز هشت مارچ روز جهانی زن را تجلیل می‌کنیم تا بار دیگر صدای اعتراض خودعلیه مردسالاری و زن‌ستیزیرا بلند نماییم.
ما امروز هشت مارچ روز جهانی زن را تجلیل می‌کنیم تا ‌بار دیگر تعهد خود برای مبارزه علیه ستم بر زن و دست‌یابی به تساوی میان زنان و مردان را اعلام نماییم.
ما امروز هشت مارچ روز جهانی زن را تجلیل می‌نماییم تا ‌بار دیگر اعلام نماییم که مبارزۀ زنان افغانستان علیه مردسالاری باید بخش کاملاً ضروری و جدایی‌ناپذیری از مبارزه و مقاومت ملی مردمی و انقلابی مردمان کشور ما علیه اشغال‌گران و رژیم دست‌نشاندۀ شان باشد.
ما امروز هشت مارچ روز جهانی زن را تجلیل می‌نماییم تا ‌بار دیگر اعلام نماییم که مبارزۀ زنان افغانستان علیه شوونیزم مردسالارانهدر شرایط فعلی باید در خدمتِ مبارزه و مقاومت ملی مردمی و انقلابی مردمان کشور علیه اشغال‌گران و رژیم دست‌نشاندۀ شان قرار داشته باشد و در تابعیت از آن مبارزه و مقاومت پیش برود.
چرا باید چنین باشد؟ زیرا تضاد عمدۀ کنونی جامعۀ افغانستان تضاد ملی مردمان کشور علیه اشغال‌گرانو دست‌نشاندگان شان است، همین‌ها دشمن عمدۀ فعلی مردمان ما هستند و مسئولیت مبارزاتی عمدۀ فعلی مبارزه و مقاومت علیه همین دشمن عمده است.
اما این گفته‌ها هرگز به این معنا نیست که مبارزۀ زنان افغانستان علیه شوونیزم مردسالار هیچ اهمیتی ندارد و ما می‌توانیم این مبارزه را بخاطر مصالح مقاومت علیه اشغال‌گران و رژیم پوشالی کاملاً نادیده بگیریم. در واقع نادیده گرفتن کامل مبارزۀ زنان علیه شوونیزم مردسالار یکی از بدترین نوعِ تسلیم‌طلبی ملی در برابر اشغال‌گران و رژیم دست‌نشانده و یکی از بدترین نوع تسلیم طلبی طبقاتی در برابر مقاومت ارتجاعی و قسمی طالبان است.
زنان و دختران بیشتر از نصف نفوس افغانستان را تشکیل می‌دهند. آخرین احصائیه‌هانشان می‌دهد که زنان و دختران در حدود 52% نفوس افغانستان را تشکیل می‌دهند. هیچ مبارزه و مقاومتی در افغانستان بدون شرکت این 52% نفوس کشور نمی‌تواند خصلت ملی فراگیر داشته باشد. در حقیقت یکی از دلایلی که مقاومت ارتجاعی قسمی طالبان را، که مردمی نبودن و انقلابی نبودن آن نیاز به بیان ندارد، نمی‌توان یک مقاومت ملی فراگیر به حساب آورد این است که این مقاومت در برگیرندۀ مبارزۀ زنان یعنی مبارزۀ 52% نفوس کشور نیست و نمی‌تواند باشد.
چرا نیست و چرا نمی‌تواند باشد؟ زیرا نظام فکری و همچنان نظام سیاسی مورد خواست طالبان در برگیرندۀ غلیظ‌‌‌ ترین شوونیزم مردسالارانه است.این موضوع روشن‌تر از آن است که نیاز به دلیل و برهان داشته باشد. این موضوع آن‌چنان روشن و واضح است‌ که اشغال‌گران امپریالیست و دست‌نشاندگان شان توانستند رهایی زنان افغانستان از ستم امارت اسلامی طالبان را به عنوان یکی از دلایل تجاوز و اشغال‌گریو حاکمیت پوشالی شان مطرح نمایند.
شکی نیست که شعار رهایی زنان افغانستان از ستم امارت اسلامی طالبان فقط بهانه ای بخاطر توجیه تجاوز و اشغال‌گری امپریالیستی و حاکمیت پوشالی رژیم دست نشانده بود، همان‌گونه که شعار "جنگ علیه تروریزم" بطور کلی یک بهانه بود. به همین سبب با وجود سرنگون شدن امارت اسلامی طالبان، اشغال افغانستان توسط متجاوزین امپریالیست و برقراری حاکمیت پوشالی رژیم دست‌نشاندۀ اشغال‌گران در آن، ستم بر زنان افغانستان پایان نیافت، بلکه فقط شکل آن تغییر یافت.
شکـی نیسـت که بعـضی از اشکال ستم فـیـودالی بر زنان، از قبیل محرومیت کامل آنان از درس و تعـلیم، کم و بیش
تخفیف یافت؛ اما از جانب دیگر اشکال گوناگون ستم"مدرن" امپریالیستی بر زنان بیشتر از پیش تشدید گردید. در حقیقت در حالت نیمه مستعمراتی کشور نیز اشکال مختلف ستم امپریالیستی، به شمول ستم بر زنان،موجود بود. اما زمانی که کشور توسط امپریالیست‌های امریکایی و متحدین شان اشغال شد، ستم امپریالیستی در کشور مجموعاً، به شمول ستم بر زنان، تشدید ‌گردید و اشکال فوق‌العاده خشنی بخود گرفت، درست هما‌ن‌گونه که در زمان اشغال‌گری سوسیال‌امپریالیست‌ها اشکال فوق‌العاده خشنی بخود گرفته بود. برعلاوه بخش‌های بزرگی از نیروهای جهادی و غیرجهادی ارتجاعی شامل در بافت و ترکیب رژیم دست نشانده، شوونیست‌های مردسالار قسم‌خورده ای هستند که هیچگاه از شوونیزم شان نگذشته اند، بلکه آن را در چهارچوب فرمان‌برداری از اربابان اشغال‌گر شان و طبق "مصالح" رژیم دست نشانده پیش می‌برند. 
بنابرین مبارزۀ زنان علیه شوونیزم مردسالارانۀ امپریالیستی و فیودال- بورژواکمپرادوری اشغال‌گران و رژیم پوشالی و پشتیبانی مردان مبارز از این مبارزه، بخش جدایی‌ناپذیری از مبارزه و مقاومت ملی مردمی و انقلابی مردمان ما علیه اشغال‌گران و دست‌نشاندگان شان است. روشن است که در تابعیت از این مبارزه و مقاومت، مبارزۀ درجه دوم علیه شوونیزم مردسالار فیودال‌کمپرادوری طالبان نیز باید بصورت جدی پیش برده شود و نباید کلاً به فراموشی سپرده شود و یا حتی کم اهمیت محسوب گردد. هم اکنونشوونیزم مردسالار فیودال‌کمپرادوری طالبان در مناطق روستایی ای که آن‌ها فعالیت دارند به‌شدت اعمال می‌گردد و حتی زنان و دختران شهری و سایر مناطق روستایی نیز کم‌وبیش از سرکوب‌گری‌های آن در امان نیستند.
همان طوری که قبلاً گفتیم به فراموشی سپردن وظیفۀ عمدۀ مبارزه و مقاومت علیه اشغال‌گران و رژیم پوشالی، در ذات خود همان تسلیمی و تسلیم‌طلبی ملی است و به فراموشی سپردن مبارزۀ درجه دوم و غیرعمده علیه شوونیزم مردسالار فیودال کمپرادوریطالبان نیز تسلیم‌طلبی طبقاتی محسوب می‌گردد.
به همین خاطر است که مبارزه علیه این اشکال تسلیم‌طلبی ملی و طبقاتی نیز بخش مهمی از مبارزۀ زنان علیه شوونیزم مردسالارانه محسوب می‌گردد. البته مبارزه علیه تسلیم‌طلبی ملی در قبال اشغال‌گران و رژیم پوشالی بخشی از وظیفۀ عمدۀ مبارزاتی و مبارزه علیه تسلیم‌طلبی طبقاتی در قبال طالبان بخشی از وظیفۀ مبارزاتی غیر عمده و درجه دوم محسوب می‌گردد.
دقیقاً باید توجه داشته باشیم که در رابطه با مسئلۀ زنان، تسلیم‌طلبی ملی در قبال اشغال‌گران و رژیم دست‌نشانده، روکش‌های بسیار فریب‌کارانه ای بخود می‌گیرد. این تسلیم طلبی‌ملی ظاهراً شکل بسیار جدی مبارزاتی ضد شوونیزم مردسالارانه، بخصوص شوونیزم مردسالارانۀ فیودال‌کمپرادوری طالبان، را بخود می‌گیرد، اما محرک اساسی آن تطمیع مالی و غیرمالی امپریالیستی بر محور منافع شخصی، ثروت‌اندوزی و شهرت‌طلبی شخصی است. ایجاد صدها انجوی زنانه، تجلیل‌های نمایشی از روز جهانی زن،موقعیت‌دهی‌ها در مقامات عالی رژیم پوشالی (ولسی جرگه، مشرانو جرگه، لویه جرگه‌ها، شوراهای ولایتی، وزارت‌ها و سایر چوکی‌های بالای اداری، کمسیون‌ها به شمول کمسیون به اصطلاح حقوق بشر و ....)، بورسیه‌های تحصیلی خارجی، چهره‌سازی‌های دروغین از طریق علم‌کردن در رسانه‌ها و تبلیغات وسیع رسانه‌یی، فراهم‌سازی تسهیلات تجارتی و غیره،آن اشکال متنوع تطمیع مالی و غیر مالی توسط اشغال‌گران امپریالیست و رژیم دست‌نشانده است که بخصوص زنان و دختران تحصیل‌یافته و در حال تحصیل را به دام خود گرفتار می‌سازد و به ورطۀ تسلیمی و تسلیم‌طلبی ملی می‌اندازد. در واقع آن‌ها ازین طریق قادر شده اند که یک قشر کوچک از زنان و دختران خریده شده به دور رژیم دست نشانده را گردهم آورند و از طریق آن‌ها تبلیغات تسلیم طلبانه و وطنفروشانه به نفع اشغال‌گران و رژیم پوشالی را پیش ببرند.
این دام‌شانی‌ها را اشغال‌گران و پوشالیان آگاهانه روی‌دست می‌گیرند و نقشه‌مندانه پیش می‌برند. آن‌ها حتی حاضر اند قیمت آن را از لحاظ سیاسی نیز بپردازند. اشخاص و گروه‌های به اصطلاح انقلابی که گویا بخاطر بدست آوردن این قیمت قابل پرداخت از سوی اشغال‌گران امپریالیست‌ و پوشالیان حاضرند به دام‌های مذکور گرفتار آیند، پراگماتیست‌های تسلیم‌‌شده و تسلیم طلب ملی ای هستند که حاضرند 80% به اشغال‌گران و رژیم نفع برسانند تا گویا 20% دیگر را خود کسب کنند. این‌ها نیز در واقع اسیر منافع حقیر پولی و غیرپولی شخصی و گروهی شان هستند و پاسخ‌دهی به نیازها و ضرورت‌های مبارزاتی زنان را روکش این منفعت‌طلبی‌های شان می‌سازند. 
اکیداً باید خاطرنشان ساخت که مبارزۀ اصولی و قاطع علیه انجویی‌سازی مسئلۀ زنان که توسط اشغال‎‌گران و رژِیم دست‌نشانده وسیعاً شایع گردیده است، بخش مهمی از مبارزه و مقاومت علیه اشغال‌گران و رژیم پوشالی، منجمله مبارزه و مقاومت علیه شوونیزم مردسالارانۀ امپریالیستی، فیودالی و بورژواکمپرادوری آن‌ها است.
مبارزه علیه شوونیزم مردسالارانۀ فیودال کمپرادوری طالبان انصراف ناپذیر است، اما باید قاطعانه در نظر گرفت که این مبارزۀ برحق و عادلانه هم از لحاظ نظری و هم از لحاظ عملی مهم‌تر و مقدم‌تر از مبارزه و مقاومت علیه اشغال‌گران و رژیم و یا برابر با آن نگردد. در واقع اشغال‌گران امپریالیست، حلقات معینی در درون رژیم و به اصطلاح نهادهای جامعۀ مدنی ساخته و پرداختۀ اشغال‌گران، زنان افغانستان را در چنین مسیری سوق می دهند. تسلیمی و تسلیم طلبی ملی ای که به این‌صورت در میان زنان کشور دامن زده می شود، نوعی از "فیمینیزم" ارتجاعی تسلیم طلبانه در میان زنان را دامن می زند که مسئلۀ زنان را برتر از موضوع عمدۀ فعلی یعنی استقلال و آزادی کشور و مردمان کشور و همچنان برتر از موضوع اساسی انقلاب افغانستان یعنی منافع طبقاتی زحمتکشان کشور قرار می دهد.
اما در مبارزه علیه شوونیزم مردسالارانۀ فیودال کمپرادوری طالبان باید بصورت جدی توجه داشت که "جهادی‌های" خارجی تبار موجود در صفوف طالبان، در مقایسه با طالبان داخلی، عامل و حامل ستم‌گری‌های جنسیتی خشن‌تر و بیرحمانه‌تری هستند. بی‌رحمی‌ها و بی‌ملاحظه‌گی‌های زایدالوصف آن‌ها در قبال زنان حتی فراتر از سنت‌ها و رسوم فیودالی معمول در مناطق روستایی کشور است. به همین سبب زنان مناطقی که این "جهادی‌های" خارجی تبار در آن حضور می‌یابند شدیداً در رعب و وحشت قرار می‌گیرند. رفتار این‌ها با زنان افغانستان شبیه به قوت‌های اشغال‌گر خارجی است. اکنون که بخشی از این "جهادی‌های" خارجی تبار، در همراهی با بخش‌های "جهادی" شدیداً ناراضِ طالبان، آشکارا پرچم سیاه داعش را بلند کرده اند، باید پذیرفت که آن‌ها بصورت باالقوه دیگر بخشی از اشغال‌گران داعشی هستند. صرفاً مساعد شدن بیشتر شرایط برای برآمد وسیع آشکار مجدد داعشیان می‌تواند این نیروهای باالقوۀ داعشی را به نیروهای باالفعل داعشی مبدل نماید. اقدام قبلی وسیع آن‌ها در بلند کردن پرچم سیاه داعش، که در مواجهه با مخالفت شدید طالبان ظاهراً فروکش کرده است، می‌تواند دوباره تکرار گردد.
نیروهایی که آشکارا پرچم سیاه داعش را بلند کرده اند اشغال‌گران ارتجاعی خارجی باالفعلی هستند که بینش و کنش ستمگرانۀ شان در قبال زنان حتی فیودال کمپرادوری نیست، بلکه برده‌دارانه است. گرچه این نیروها در افغانستان، نسبت به اشغال‌گران امپریالیست، مجموعاً اشغال‌گران کوچک‌تری هستند، اما بینش و کنش برده‌دارانۀ آنان در قبال زنان، نه تنها در افغانستان بلکه در تمامی کشورهایی که فعالیت دارند، بدترین و بیرحمانه ترین ستمگری جنسیتی موجود در جهان محسوب می‌گردد. بدین سبب جنبش مبارزاتی زنان افغانستانً، ضمن پیشبرد مبارزه و مقاومت علیه اشغال‌گران امپریالیست و رژیم پوشالی، نباید از هیچ اقدام مبارزاتی علیه آن‌ها فروگذار کند و هرچه از دستش بر می آید باید علیه آن‌هاانجام دهد.
با توجه به مسایل اساسی و عمدۀ مطرح شده در فوق، چنانچه در نتیجۀ مذاکرات تحت نظارت اشغال‌گران امریکایی و سایر قدرت‌های خارجی، بخش‌های معینی از مقاومت ارتجاعی طالبانی به رژیم دست نشاندۀ اشغال‌گران بپیوندد، دیگر نمی‌توان آن بخش‌ها را جزئی از دشمنان غیر عمدۀ کشور و مردمان کشور، منجمله زنان کشور، محسوب نمود، بلکه آن‌هادر زمرۀ دشمن عمده محسوب خواهند شد و به آماج عمدۀ مبارزات و مقاومت‌های ملی مردمی و انقلابی تبدیل خواهند گشت.
صحنۀ کاروپیکار مبارزاتی افغانستان بسیار پیچیده و بغرنج است. جنبش مبارزاتی زنان، به ویژه در شرایط بغرنج و پیچیده ای مثل شرایط افغانستان، باید با تکیه بر پیش‌رفته ترین دستاوردهای دانش بشری و طبق رهنمودهای اندیشه‌های پیشرو عصر، تحت رهبری پیش‌آهنگ انقلابی حرکت نماید. این جنبش بخش جدایی ناپذیری از جنبش مبارزاتی انقلابی زحمت‌کشان و ستم‌دیدگان افغانستان و جهان است و باید در پیوند محکم با آن قرار داشته باشد.
زنده باد هشت مارچ روز جهانی زن و زنده باد جنبش مبارزاتی زنان در افغانستان و سراسر جهان!

"دستۀ هشت مارچ زنان افغانستان"